Ağlattın beni çocuk. Yaktın içimi. Ya hocan ne yapsın. Her gün dünyanın dört bir yanından yüreği bin pare birçok genç erkek ve kadın "imdat" diye çığlık atıyor. Buna bu garip Mustafa kulun yüreciği nasıl dayansın? Nasıl yetişsin her birine? Nasıl, hangi zamanla, hangi imkânla, hangi güçle tutsun ellerinden, okşasın başlarını? Nasıl; nasıl yapsın bunu? Bunu yapamayınca nasıl içini ateş basmasın? Nasıl yüreğine kanlı yaş akıtmasın? Nasıl ağlamasııııııııın?!

Benim büyük ailemin yaralı çocukları! Size sesleniyorum!
Ne olur dirençli olun! Dayanıklı olun! Siz Müslümansınız! Müslüman Allah’a teslim olmuş adam demektir. Allah'a dayanmış adam demektir. Allah yokmuş gibi konuşmaz. İmanı en büyük imkân bilir. Hayatın nesnesi olamaz. Öznesidir. Sürdürülebilir bir Müslümanlığı yaşar. Olgunlaşmanın bir anda olmayacağını bilir.

Ne olur aziz gençler!

Beni daha fazla ağlatmayın. Beni üzmeyin. Metin olun! Sabırlı olun! Sebatlı olun! Kendi ayaklarınız üstünde durmayı öğrenin! İmanınızı kullanın! Allah'a sigortalanın! Vallahi bu kadar yük bana da ağır. Ben kendi yükümü çekemiyorum. Acıyın. Siz bir kendinize dayanamıyorsunuz. Ya ben yüzlercenize nasıl dayanayım? Sanıyor musunuz ki alıştım, şerbetliyim? Hayır vallahi. Her biriniz için eğer çözüm olsaydı sabahlara kadar başım secdede gözyaşı dökmekten zerrece imtina etmezdim. Ama bu size çözüm olmaz. Kömür elmas olmak için çok büyük basınç altında kalacak. Başka yolu yok.
Sevgili Muhammed! Yüreğinden melekler öpsün! Bir dersimden sonra gelebilirsin. Ama gelince de ki: Hocam, ben kendi yükümü kendim taşımaya karar verdim. Olmaz mı?
Vesselam, veddua.