Sevgili Talibe;

Allah'ın kullarına şefkat ve rahmet vaciptir. İnanın size yazdığım şu satırları damarlarımdan kamışlarla kan çekerek yazıyorum. Yetişemiyorum. Mesajlarınızın her binini okumak için dahi zamanım yetmiyor, kaldı ki cevap yazmak... Bir siz değilsiniz. Sizin gibi nice bir kul var tahmin edebiliyor musunuz? Hemen hepsi de sizin dediğinizi diyor, hepsi de ilgi bekliyor, hepsi de sitem ediyor. Hepsi de tek olduğunu düşünüyor. İşin garibi hepsi de kendince haklı.

Ama ne olur bana da hak verin. Yetişemiyorum. Vazifelerim var, çalışmalarım var, sorumluluklarım var, projelerim var, çocuklarım, evim, eşim diye saymadım bakın daha...

Sizlere kitap olarak eserlerimle, Hilal yoluyla sohbetlerimle, internet yoluyla makalelerimle gelmem yetmeli. Sizden ricam: Yazmazsam ölürüm dediğiniz zaman yazın, ne olur. Ben cevap veririm, ama bu sizi vebale sokar diye de korkarım.

Durumu daha kritik, daha zorda, daha darda, mesela hidayet bekleyen bir İngiliz, bir Macar bir Roman'ın sırada bekleyebileceğini veya intiharın içine gelmiş birileri olabileceğini ve benim onlara yazacağım iki satırdan onları mahrum edebileceğiniz ihtimalini de hesaba katın.

Sadece anlayış, benim aziz kardeşim.

Değilse siz de her mümin gibi başım gözüm üstünde yeriniz var. Varlığım bu ümmete sebil olsun vallahi de, billahi de, tallahi de...