Sayın  Talib;

Mesajınıza birkaç hususa değinerek cevap vereceğim inşallah. 

 
1. İlkin size teşekkür emek istiyorum. Siz benim imanımı artırdınız. Zira,
sayenizde Alemlerin Rabbi'nin verdiği iradeye en hoşgörülü insandan bile çok
daha saygılı olduğunu; kendi yarattığı insanın kendi yarattığı dil ile 
Kendisini inkara sabredecek kadar "özgüven" sahibi olduğunu, kendi varlığını
inkar eden birinin kendisine borçlu olan varlığına izin verecek kadar şefkat
ve merhametle dolu olduğunu bir kez daha müşahade ettim.
Kalbinizin mühürlü olduğunu söylemek için çok erken. Bunun için ölmeniz
lazım. Zira ölmeden kimse hakkında kesin hüküm verilemez. Kaldı ki kalbi
eğer Allah mühürleyecekse -ki öyle- o son nefesinize kadar size iradenizi
kullanma hakkı tanıyor. Bu yüzden henüz hayatta olan biri için kalbi
mühürlüdür ifadesi asla kullanılamaz. Sizin için de bu böyle.
Bu kadar önemli bir bilgi spekülatif ve dolambaçlı yollardan sunulmamıştır.
Bilgi ikiye ayrılır: Varoluşsal bilgi, edinilen bilgi. Varoluşsal bilgi
çerçevesinde onun varlığı ve birliği kodlarınızda kayıtlıdır. Vicdan denen
ana kartta. Eğer kişi vicdanının üstünü örtmüşse (küfür), veya onun sesine
sağırsa bu onun tercihidir. Ben O'nun Allah olduğunu kendisini inkar etmeye
izin vermesinden anladım. Bunu ancak Allah yapabilirdi. Yoksa, yok diyenin
yok olması lazımdı. Dolayısıyla, kozmosu oluşturan mikrodan makroya her
unsura nakış nakış işlenen bu varoluşsal bilginin dolambaçlı ve
spekülatif olduğunu söylemeniz doğru yere bakmadığınızı gösterir. Yanlış
istimete bakanların "Olsaydı görürdüm" demeleri kadar gülünç bir durum.
Doğru yere bakabilirseniz, o bilgiyi konulduğu yerde bulacaksınız. Evde
kaybettiği anahtarı sokak lambasının altında arayanlar çelişkilerine ışığı
referans gösterirler. Fakat bu yanlış.
Sizi ikna etmek... Neden? Siz inkar ediyorsunuz diye... Var olan neden ben
varım diye bağırsın ki? İnkar negatif bir şeydir, iman pozitif bir şey.
Varlığından emin olan ikna etmeye çalışmaz. O kuluna "iman" etmiştir,
biliyor musunuz? Allah'ın bir adı da "mü'min" (iman eden)dir. Kuluna
güvenmiştir. Güvenini zedeleyeni ikna için özel bir sebebinin olduğunu
sanmıyorum.

2. Ben sınav istemiyorum demek için: Önce "ben" diyecek bir varlığa sahip
olmanız lazım. Sizi siz yarattınızsa bunu diyebilirsiniz, değilse isterseniz
deyin. Bu mantıkta "muğalata" gurubuna girer.

3. Sembolik dil, üstün hakikatleri insan zihnine indirmenin bir yöntemidir.
İnsanlıkla yaşıttır. Bunda gariplik yok. İnsan aklı sınırlıdır. Aşkın
hakikatleri o aklın atmosferine indirmenin bir yolu da sembolik dildir.
Sizin -haşa- saçma demeniz bir şeyi saçma kılmaya yetmez. Sizden çok daha
akıllı olan yüzmilyonlar ona Allah'tan gelen hakikat olarak inanıyorlar. Bu
onlara bir iç güvenliği ve huzur veriyor. onları bir değerler sistemine
dahil ediyor ve kendilerini değerli hissettiriyor. Bunu imandan başka
verecek hiçbir şey yok. İnkar insana ahlak vermez, değer vermez, anlam
vermez. Anlamı Allah verir; zira Allah demek anlam demektir.

4. Şu ana kadar hiç gelmedi. Şimdi de gelmedi. Bunun gelmesi için varlığın
anlamsız ve amaçsız olduğuna inanmam gerek. Buna evet diyebilmem için aklımı
yitirmem lazım. İslam'da aklını yitirenin mükellefiyeti yoktur zaten. O
artık dinin değil tıbbın konusudur. Dolayısıyla, varlığın (varlığımın)
anlamlı ve amaçlı olduğuna tüm kalbimle ve her zerremle inanıyorum. Ona
inanınca gerisi geliyor... Zaten varlığın anlamsız ve amaçsız olduğuna
inansaydım, varolmaya devam etmem saçmalık ve bayağı bir çelişki olurdu.
Zaten böyle yapan birini hala yaşamaya çalışıyorsa ciddiye almaya değer
bulmuyorum.

Bunları sizi ikna etmek için yazmadım. Sadece sorduğunuz soruları karşılık
vermemin üzerimdeki hakkınız olduğuna inandığım için cevapladım. Umarım bir
yararı olur.

Sağlık ve esenlikler dilerim.
Selam ile...